Siup i trup

– W momencie zajścia byłam jedyną osobą na parkingu – odezwała się wreszcie Katarzyna.

– Oprócz Beaty… I sprawcy, ale tego nikt nie potwierdzi.

– Do czego zmierzasz? – spytał przyjaciel Roberta.

– Aresztujcie mnie – wyskoczyła z nieoczekiwaną propozycją Kaśka.

– Zrobiłaś to? – zdziwił się Robert.

– Chyba sam w to nie wierzysz?! – naskoczyła na niego. – Tylko sami pomyślcie… Gdzie się pojawiam, tam coś się dzieje. Gdybym była na waszym miejscu, to doszłabym do wniosku, że albo mnie chce ktoś zaszlachtować, albo to ja chodzę i zabijam. Zresztą sam tak sugerowałeś – zwróciła się do Pawła.

Nie spodziewała się tego, ale wszyscy trzej panowie rzeczywiście wykonywali w tej chwili wysiłek myślowy, żeby przeanalizować jej konkluzję.

– I co w związku z tym? – pierwszy odezwał się Gruby, który nie miał pełnego przeglądu sytuacji.

Spojrzeli na nią.

– I w związku z tym wy mnie zamkniecie i albo będę bezpieczna, albo przestanę zabijać. Co na jedno wychodzi. Oczywiście, pod warunkiem, że to ja.

– Że co ty?… Znaczy, co pani? – Gruby nadal nie nadążał.

– Zabijam albo jestem zabijana…

– Chciałam rzucić jakimś żarcikiem na dzień dobry, ale przyznam, że wcale mi nie do śmiechu – zaczęła.

– Powiem ci, że niby powinnam tryskać humorem, bo jak by nie było, mam urlop, piękną pogodę i okoliczności przyrody, ale te morderstwa niwelują każdą radość – zrewanżowała się Kaśka.

– Jedno morderstwo chyba? – sprostowała Dorota.

– U ciebie jedno, a u mnie drugie, przy czym podejrzewam, że i trzecie.

– Co ty gadasz? – w głosie rozmówczyni Kasia wyczuła przerażenie.

– Jedno było, zanim przyjechałam, a drugie zwłoki znalazłam w pokoju hotelowym. Tylko nikt mi nie wierzy – wyznała.

– Jak to?

– Weszłam z walizką, otwieram szafę, a tam trup. Narobiłam rabanu, wracamy do pokoju, a tu nie ma trupa.

– Nie rozumiem – kuzynka czekała na wyjaśnienia.

– Normalnie. Jest trup, nie ma trupa.

– Zniknął? Czary jakieś? – Dorota snuła domysły.

– Na to wygląda. A najgorsze, że wyszłam na wariatkę i histeryczkę.

– Ty, ale zwłoki ot tak nie znikają – słusznie zauważyła Dorota.

– Pewnie kiedyś się znajdą… Oby żywe – westchnęła Kaśka.

– Czy ty siebie słyszysz? Żywe zwłoki?

– No bo jeśli ona była tylko nieprzytomna…

– A mogło tak być?

– Jak dla mnie to była najbardziej nieżywym trupem, jakiego widziałam – upierała się Kaśka.

– A dużo ich widziałaś? – spytała Dorota.

– No, w sumie to dwa, bo tę z parkingu zabrano wcześniej.

– Jaką z parkingu? – Dorota traciła cierpliwość.

– Przecież tłumaczę: zanim przyjechałam, na parkingu zamordowano jakąś kobietę.

– Ale to nie ta z szafy? – dopytywała kuzynka.

– Inna. Ale może dość o moich trupach. Powiedz, jak u ciebie…

– Kochanie, zejdziesz na obiad? – usłyszała z dołu.

– Daj mi spokój! Chcę umrzeć!

– Ale chyba nie na głodniaka? Zejdź. Zrobiłam pierożki z mięsem.

– Z Biedronki czy od Leśniewskiego? – Kaśka wytarła nos mokrą chusteczką.

– Te z Biedronki nie nadają się do jedzenia… A może wolisz naleśniczka z syropem daktylowym?

Kasia poczuła, jak czekolada podjeżdża jej do gardła. Już sama myśl o łakociach wywoływała mdłości.

– Żadnych słodyczy – odpowiedziała, przełykając ślinę. – Raczej chrzan i musztarda.

– Pierożki są na ostro – ciotka Magda weszła do pokoju siostrzenicy. – A co ty, dziecko? Płaczesz?

– Na ostro to ja poproszę brzytwę, żeby sobie gardło podciąć – siąknęła nosem.

– To zawsze zdążysz. Zachowałam taką po moim dziadku. Trochę zardzewiała, ale wystarczająco ostra. Może się nada, ale wypróbujemy ją dopiero po obiedzie. No chodź – poklepała Kasię po ramieniu. – I sprzątnij to pobojowisko, bo Matylda się zapowiedziała…