Scenariusz z życia

Nie byłam pewna, czy to pierwsze objawy klimakterium, czy też moje ciało tak zareagowało na widok, który się przede mną objawił. Najpierw zrobiło mi się gorąco, potem cała krew spłynęła mi do pięt, a na koniec poczułam zawroty głowy i ujrzałam mroczki przed oczami. Musiałam się oprzeć o latarnię. Sama byś tak zareagowała, gdyby to Ciebie dotyczyło. W biały dzień, w ostrych barwach i prawie na wyciągnięcie ręki – a na pewno w odległości celnego rzutu kamieniem! – miałam przed oczami mojego Bogusia, który właśnie zajechał moim samochodem przed obcą klatkę schodową. Wyszła stamtąd obca kobieta… No, może nie do końca kobieta, bo prawie dziecko, w każdym razie na pewno poniżej trzydziestki. I nic by nie było w tym zdarzeniu szokującego, gdyby nie to, że mój mąż wyskoczył w lansadach z samochodu, żeby wylewnie (zbyt wylewnie!) powitać to coś płci niewątpliwie żeńskiej. Ona wdzięcznym ruchem zarzuciła mu ręce na szyję, zadarła nóżkę obutą w niebotyczną szpilkę i na oczach całego miasta zaczęli się całować. Okej, niechby na oczach całego miasta, ale dlaczego na moich?

Ja stałam po jednej stronie ulicy, nomen omen Poznańskiej[1], oparta o latarnię, a po drugiej stronie jezdni jakaś niezawodowa, za przeproszeniem, migdaliła się z moim mężem. „Byłym – stwierdziłam – od teraz na pewno byłym…”.

Nie zemdleć. Tylko nie zemdleć. Gdybym zemdlała, przyniosłabym sobie wstyd, a im satysfakcję. Oddychać głęboko… Latarnio, podporo ty moja, dzięki za pomoc w ciężkiej chwili.

Skończyli się obściskiwać i wsiedli do samochodu, a bez ich gruchania stolica znowu zaczęła przypominać cywilizowane europejskie miasto. Nieco się uspokoiłam. Już bez obawy, że skończę jak fortepian Szopena, oderwałam się od latarni i zebrałam najpierw rozsypane zakupy, które wypadły mi z rąk, a potem myśli. Mordercze myśli. Znów poczułam uderzenie gorąca, tym razem ze złości.

Tylko skończony głupiec wysyła żonę w miejsce, w którym się umówił z kochanką.

Że co? Że wyrzuciłam męża z domu? Mylisz się. Ja naprawdę tylko pomogłam mu podjąć decyzję, która dojrzewała w jego „sercu i umyśle” od jakiegoś czasu.
Uważasz, że postąpiłam pochopnie? Że jeszcze istniała szansa, żeby się między nami ułożyło? A niby według jakiego wzoru miałoby się ułożyć? Jaki schemat przyjęlibyśmy za tydzień, miesiąc, rok? Mielibyśmy udawać, że nic się nie wydarzyło? Ja grzecznie wracałabym po pracy do domu, gotowała mężowi obiadek i czekała, kiedy wróci (o ile wróci) i skąd? On wracałby (skądś, w końcu), zjadał odgrzany obiadek, siadał przed telewizorem z pilotem w ręku, a po zakończeniu wieczornego filmu mył zęby i kładł się spać odwrócony do mnie plecami?
Nasze rozmowy ograniczałyby się do wymiany informacji: „Kup papier toaletowy, bo się skończył”, „Czy był listonosz?”, „Kto jutro odbierze Piotrusia z przedszkola?”. I oboje mielibyśmy gdzieś z tyłu głowy, że życie (okej, życie szczęśliwych ludzi) powinno wyglądać zupełnie inaczej?
A może wybralibyśmy taki schemat, w którym mój mąż, lew, uwięziony w okowach przysięgi małżeńskiej, zacząłby chodzić tam i z powrotem po klatce – do czasu, kiedy zgromadzona w nim żądza wolności wybuchnęłaby agresją przeciwko… mnie… jemu… Bogu ducha winnym ludziom z otoczenia?
Moglibyśmy tkwić w tym miejscu, w którym znaleźliśmy się zaledwie kilka kartek wcześniej, okazując sobie w najlepszym wypadku obojętność, jeśli nie rodzącą się z minuty na minutę nienawiść. A przecież oboje zasługiwaliśmy na miłość. Boguś swoją prawdopodobnie znalazł w ramionach tego wieszaka na przykrótkie płaszczyki. I niech mu to uczucie rozkwita.
A ja bez miłości nie chciałam z nim być. Mąż i miłość albo nic – taki pakiet nierozerwalny.
A już na pewno nie chciałabym, żeby był ze mną z litości. Litość jest gorsza od nienawiści. W każdym razie nie da się z nią walczyć. Można uznać mnie za grubą, głupią, brzydką, ale nie pożałowania godną. Litości, szczególnie tej mężowskiej, mówię „nie”.
Jeśli Boguś jeszcze nie był pewien, czego chciał, to od tej pory miał się nad tym zastanawiać przy Konferencji.

A czym właściwie jest męskość? Gdyby uprościć definicję do zdolności prokreacji, męskość ograniczyłaby się do samczości.
A przecież mężczyzna to nie tylko samiec. Więc kto?
Z etosu rycerstwa jawi się nam facet jako opoka, ostoja i silne ramię dające wsparcie płci niewieściej. Skoro tak, to faktycznie, Wojtek się nie spełnił. Za to ja się spełniłam, robiąc za laskę. Sensu stricto. To znaczy, że to ja tego dnia byłam facetem (nie mylić z samcem). Prawdziwy mężczyzna ze mnie…
Że co? Przesadzam? A kim według Ciebie jest prawdziwy mężczyzna?
Ten, który zarabia na utrzymanie swojej rodziny? Okej. Możemy przyjąć taką wykładnię, ale znów okaże się, że więcej męskości mierzonej taką miarką jest po stronie dam. Daleko nie szukając, znów wychodzi na to, że w moim domu to ja przez ostatnie lata byłam facetem.
No nie! Może poszukajmy jeszcze jakichś innych cech szczególnych. Mięśnie! Mężczyzna jest umięśniony! Znaczy taki, który o siebie dba. Jednak skoro za miarę męskości uznamy tkankę mięśniową, to kotlet schabowy jest supersamcem alfa.
Kurczę, jak poznać prawdziwego mężczyznę?
Zaraz, zaraz, nie: jak poznać, bo mi zaraz podpowiedzą, że przez internet, tylko: po czym poznać?
Po czynach ich poznacie!
Co czyni faceta męskim? To, że leje w mordę za krzywe spojrzenie? Dziś poza marginesem nikt już nie leje, a trzeba przyznać, że margines to nie są prawdziwi mężczyźni, tylko popaprani.
Niestety, nigdzie nie napisano, co powinien zrobić mężczyzna, żeby być prawdziwym. Za to jest przez tradycję usankcjonowane, czego na pewno robić nie powinien. Na przykład na drutach. A znam jednego, powiedziałabym, wymarzonego faceta, który robi na drutach. Facet! Prawdziwy! Nie żaden zniewieściały pantoflarz, tylko prawdziwy macho. Drutami odreagowuje stres. Przynajmniej tak twierdzi.
Mawiają, że prawdziwy facet nigdy nie płacze. Nie zgadzam się. Uważam, że prawdziwy facet w życiu płacze przynajmniej raz. Oczywiście, kiedy ma powód.
Facet nie depiluje nóg… No, chyba że jest pływakiem, a pływacy to przecież mężczyźni, w większości nawet przystojni i pomimo gładkości ciała trudno im odmówić męskości.
Czy od każdej męskiej reguły są jakieś wyjątki? Bo moje pokrętne myślenie doprowadziło mnie do takiego miejsca, w którym okazało się, że to ja jestem prawdziwym facetem.
Skoro sama jestem prawdziwym facetem, to na co mi facet?