Łajdak w garniturze

– Trochę to potrwało… Początkowo wyżywał się na przedmiotach. Martwa natura nie wnosiła sprzeciwów, chociaż sporo poniszczył. W tym telewizor… Mówiąc szczerze, z tego akurat to się ucieszyłam, bo nasze życie małżeńskie polegało ostatnio głównie na gapieniu się w ekran przez Tymona, kiedy ja zabijałam czas, skrolując internet.

– Ale to mu nie wystarczyło? W końcu zabrał się do bicia żony? – Kacper nigdy nie lubił szwagra i był przekonany, że właśnie tego należało się po nim spodziewać. Mówiąc szczerze, dziwił się, że tak długo potrafił ukrywać swoją prawdziwą twarz.

– Zabrał się. Ale się nie dobrał – uściśliła Melania. – Kiedy któregoś wieczoru zamachnął się na mnie, udało mi się go powstrzymać samym tylko spojrzeniem.

– Znam je – roześmiał się Kacper. – Nawet ojca potrafiłaś zahipnotyzować. Te dwa sztylety w oczach.

– Powiedziałam mu wtedy – kontynuowała Mela – żeby zapamiętał sobie do końca życia, że mnie można uderzyć tylko raz. Ręka mu zawisła w powietrzu, ale się powstrzymał. Nie wyżył się na mnie, to wiecie, co zrobił? – zawiesiła głos, a że pytanie było z gatunku retorycznych, sama odpowiedziała: – Rzucił talerzem z ciasteczkami o podłogę. Wtedy nie wytrzymałam. Poszłam do kuchni, otworzyłam szafkę i wytłukłam cały zestaw obiadowy… Nie martwcie się, porcelana ze złotym rantem z Ćmielowa, którą od was dostałam, ocalała. Zniszczyłam te, które już dawno powinnam wyautować. Efekt był taki, że trochę się mojego wybuchu przestraszył i przez jakiś czas zachowywał się jak człowiek. No i od tej pory jedliśmy przy elegancko nakrytym stole.

– Jeśli wszystko dobrze się skończyło, to co tu robisz? – spytał Kacper.

– A kto powiedział, że to był koniec? Akcja dopiero się rozwijała…